سلفژ دو صدایی و سه صدایی

این کتاب که یکی از مهم‌ترین و تأثیرگذارترین منابع آموزشی سلفژ در قرن بیستم است حاصل بررسی شمار قابل‌توجهی از کتاب‌های آموزشی نگاشته‌شده توسط نویسندگان گوناگون است که در دهه‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ با نام «کتاب درسی سلفژ» توسط «ایگور ولادیمیرویچ اسپاسُبین» تهیه و تدوین شده است و یکی از ستون‌های اصلی آموزش سلفژ در سیستم آموزشی کنسرواتوارهای اتحاد شوروی (به‌ویژه کنسرواتوار چایکوفسکی مسکو) بوده که بعدها نیز در بسیاری از کشورها از جمله ارمنستان، بلغارستان، لهستان، آلمان شرقی و برخی کشورهای خاورمیانه مورد استفاده قرار گرفت. این کتاب برای هنرجویان سطح متوسط تا پیشرفته طراحی شده است، به‌ویژه آن‌هایی که قصد دارند به‌صورت حرفه‌ای وارد موسیقی کلاسیک شوند (دانشجویان موسیقی، هنرجویان کنسرواتوار، نوازندگان حرفه‌ای، رهبران گروه کُر و آهنگسازان جوان).

گرچه این کتاب در شوروی تألیف شده، اما به دلیل روش‌مندی قوی و غنای محتوایی، به زبان‌های مختلف ترجمه و در مدارس موسیقی سراسر جهان تدریس شد.